Maksim Gorki – een barokke neorealist?    53-55

Piet van Poucke

Hervertalingen, ze bestaan in alle mogelijke vormen en uitvoeringen, en de redenen om een literair werk voor een tweede, derde of n-de keer te vertalen zijn meestal heel divers. De drang om een oudere literaire vertaling te verbeteren, stilistisch op te frissen of aan te passen aan een nieuwe interpretatie van de brontekst bestaat al eeuwen, maar toch heeft het verschijnsel pas in de laatste decennia de aandacht van vertaalwetenschappers weten te trekken.

Het werk dat ik in het kader van het vertaaljaar 2013 graag zou willen presenteren als de voor mij meest opvallende vertaling is ook een hervertaling, meer bepaald uit het Russisch: Gorki’s Jeugdherinneringen, verschenen in de prestigieuze Privé-domeinreeks van De Arbeiderspers.

Vooreerst vind ik het merkwaardig dat juist deze tekst geselecteerd werd voor hervertaling. Toen de censuur vanaf 1985 deels wegviel in de Sovjet-Unie, verwachtten de vele westerse fans van de Russische letteren dat een hele nieuwe generatie Russisch literair talent zou opstaan en dat de boekenmarkt overspoeld zou worden door meesterwerken die jarenlang in de lade hadden moeten wachten op erkenning. Er was inderdaad een toevloed(je) aan onontdekte schrijvers en werken, maar die bleef maar heel kortstondig, en toen de stroom droogviel wachtte toch vooral een zwart gat. Nu, dertig jaar na de glasnost, valt dan ook op hoe groot het aandeel hervertalingen op de vertaalmarkt van de Russische literatuur is. Boezemt de nieuwe generatie Russische auteurs de Nederlandse markt dan maar weinig vertrouwen in, of is die generatie er gewoon niet? De vraag verdient een diepgaander onderzoek maar daarvoor is dit artikel natuurlijk niet het geschikte forum.

Lees verder in de papieren Filter