Volg ons op facebook
Alles gaat door en neemt steeds weer andere vormen aan in veranderende constellaties. Er is geen einde aan het proces; verleden, heden en toekomst worden steeds weer bevraagd, hoe ook.
Barber van de Pol1
De Braziliaanse schrijfster Clarice Lispector (1920-1977), die vandaag de dag wereldwijd een cultstatus geniet, werd hier midden jaren tachtig al eens ontdekt. In 1985 publiceerde Raster vier verhalen van haar hand in de vertaling van Ruud Ploegmakers. In zijn inleiding stelt deze:
In Brazilië is Lispector zeer geliefd, in het buitenland geniet ze een redelijke bekendheid. Zo wordt ze in Frankrijk min of meer ingelijfd door de schrijfsters uit de school van de ‘écriture féminine’. Hoewel haar zin voor details volgens sommige Braziliaanse critici in de jaren veertig al blijk zou geven van een typisch vrouwelijke zienswijze, lijkt mij dat deze beperking tot het feminisme haar optreden in de Braziliaanse literatuur tekort doet. Er zijn aan haar werk veel meer aspecten te ontdekken, bovendien is er van een feministische opstelling harerzijds geen sprake.
Op 18 mei 1988 wordt de cover van De Groene Amsterdammer gesierd door een foto van de schrijfster. Naar aanleiding van het dat jaar verschenen Het uur van de ster (vertaald door Hermien Gaikhorst) stelde de redactie een kort themanummer samen getiteld de ‘Ontdekking van een wereldschrijfster’. Raster-redacteur J.F. Vogelaar schreef het essay ‘Zichzelf verliezen is een gevaarlijke manier om zichzelf te vinden, de genadige zwakheid van Clarice Lispector’, Christa Stevens schreef een profiel van de schrijfster getiteld ‘Een ongewone kijk op liefde en leven’ en ikzelf droeg een recensie bij van Het uur van de ster (A hora da estrela, 1977), de eerste Nederlandse vertaling in boekvorm van Lispector. Ruud Ploegmakers maakte speciaal voor dit themanummer een vertaling van het verhaal ‘De apen’.